نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند ...

مثل آسمانی که امشب می بارد ...

و اینک باران

بر لبه پنجره ی احساسم مینشیند ...

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم ...

همیشه دوست داشتم یه خواهر خوب داشتم . یه هم زبون ، یه یار مهربون ، یه غم خوار . یکی که بتونم بهش تکیه کنم .

وقتی مامان بزرگم فوت کرد مامانم چون از همه بزرگتره هوای خواهرها و برادرش رو خیلی داره .

یه روز خاله کوچیکم که فقط 5-6 سال از من بزرگتره گفت : چقدر خوبه که آدم یه خواهر مثل مامان تو داشته باشه . حسودیت بشه که تو خواهر نداری ... 

 گفتم : اگه من خواهر داشتم هیچ وقت خواهرهای خوبی برای هم نمی شدیم .

خندید و گفت : از اون بهتر اینه که آدم یه مامان خوب داشته باشه .

آتیشم زدن ... جیگرم سوخت ...  چه دردی تو دلش بود که این حرف رو زد خدا می دونه ...

آخه مادربزرگی چرا اینقدر زود رفتی ؟؟

موهام بلند شده ... خیلی هم بلند شده ...

تو که می دونی رشد موهام خیلی زیاده ...

تو که می دونی موهام به قیچی دست تو عادت داره ...

می گفتی : مادر من دیگه چشم هام نمی بینه ، موهات خراب میشه  ؛ برو آرایشگاه ...

اما قیچی تو سبک بود و سریع بلند میشد .

یادته توی حیاط خونه موهام رو که تا پایین های کمرم رسیده بود تیفوسی زدی ؟؟ کوتاه کوتاه ...  اندازه بند انگشت شده بود . دایی اومد ژل زد و سیخ شون کرد ...

چقدر تغییر کرده بودم ... هر کسی من رو اون طوری می دید فقط چند لحظه علامت تعجب میشد .

مامانینا وقتی از مسافرت برگشتن و من رو اون شکلی دیدن شکه بودن ...

اون موقع خیلی غصه موهام رو خوردم .

مامان بزرگ تو برگرد قول میدم بذارم دوباره موهام رو تیفوسی بزنی ....

هر چی به 28 صفر نزدیکتر میشیم دلها پر غصه تر میشه .

مامان بزرگ هر سال شله زرد می پخت ...  یه دیگ بزرگ به نیت داییم .

بدون خودش دیگه هیچ کس دلش نمیاد اون دیگ بجوشه ...

دلش نمیاد لب به اون شله زرد بزنه ...

پارسال سر دیگ به داییم  گفت که وقتی من مردم اگه دوست داشتی شله زرد رو بپز و اگه دوست نداشتی هم نپز .

می دونستی بی وفایی و قراره سال دیگه نباشی که این حرف رو زدی ؟؟

خیلی دلم گرفته ...

بغض تو گلوم داره خفه ام می کنه ...  راه نفس کشیدنم رو بسته ...

توی دلم هزار تا حرف نگفته است ... اما مهر سکوت به لبم زدم ...

اینکه میگن توی شرایط سخته که میشه دوست واقعی رو تشخیص داد، واقعا درسته !!

بعد از این مصیبت خیلی لطمه خوردم ....

غصه فوت مادربزرگ از یه طرف  ،  بی معرفتی آدم های به ظاهر دوست کمرم رو شکست .

از چشمم افتادن ...  دلم رو شکستن ... طوری دلم رو شکستن که خودم هم صدای شکستنش رو شنیدم .

نمی دونم دلم باهاشون صاف میشه یا نه !!

خیلی ها هم معرفتش رو داشتن و اگه من اجازه می دادم پا به پام توی تک تک ثانیه هام کنارم می موندن .

اما من به دلایل شخصی خودم ، دلشون رو شکستم و اونها رو از خودم دور کردم .

عذاب وجدان شکستن دلشون داره خفه ام می کنه ... اما مجبور بودم ...

گاهی اوقات اجبار توی زندگی چیزه خوبیه ولی اکثر اوقات خیلی بده ...

حتی نمی تونم دلیل رفتارم رو هم براشون توضیح بدم . چون از دیدگاه اونها توجیه !!

سکوت بهترین کاریه که می تونم انجام بدم .

وقتی که تنها کسی که انتظار داشتم توی این شرایط کنارم باشه ، تکیه گاهم باشه ، درکم کنه  . حتی اگه حرف ناحق میزنم بخاطر شرایط روحی بدی که دارم با من جر و بحث نکنه ، شرایطم رو از اینی که هست سخت تر نکنه  ، نمک نپاشه روی زخمم ، اگه همدرد نیست حداقل دردی نباشه روی دردهام ؛ کنارم نبود و ازم دوری کرد و حتی گوش شنوایی برای شنیدن حرف هام نداشت و مهر سکوت رو محکم بر لبانم کوبید و ازم خواست تعریف نکنم !! ... از دیگران چه انتظاری باید داشت .

مترسک ناز می کند ...

کلاغ ها فریاد می زنند ...

و من سکوت می کنم ...

این مزرعه زندگی من است ...

خشک و بی نشان ...